Renowacja starej szafy

Nie lubię odnawiać starych szaf, bo zazwyczaj są bardzo zniszczone, a poza tym ciężkie i nieporęczne. I jakoś tak się dzieje, że szafa jednak ląduje w moim garażu, a małżonek klnie na czym świat stoi. Ja czekam aż mu przejdzie i wykona najgorszą robotę. Co się dzieje w tym czasie w garażu – zostaje w garażu.

Zawsze jakoś tak jest, że na pierwszy rzut oka mebel nie wygląda źle. Zużyta powierzchnia, podrapana, poprzecierana, jakieś ubytki – to normalne, w końcu szafa jest stara (na moje oko stuletnia). Nawet środek nie wygląda tragicznie. Wprawdzie brakuje półek, drążka, zamka, ale to drobiazgi do dorobienia.

Pierwszą rzeczą, którą trzeba zrobić jest rozebranie mebla najbardziej jak się da.
Ta szafa ma ciekawą budowę, bo jest całkowicie rozkładana – ma oddzielną podłogę, „dach”, dwie ścianki boczne, ściankę działową, plecy, trzy pary drzwiczek (w tym jedne z lustrem). Ułatwia to znacznie pracę.

Ciekawostką są okucia w tego typu szafach, np. łączenie podłogi ze ścianką boczną wygląda tak:

Rzecz niebywała w dzisiejszym meblarstwie. O okuciach tego typu piszę tutaj: https://dekudeku.pl/renowacja-starej-szafy-czesc-2-czyli-o-starych-okuciach/

Szafa wykonana jest z litego drewna, nie było więc odklejonego czy brakującego forniru, nie trzeba było nic doklejać. Cała powierzchnia została przeszlifowana, a wszelkiego rodzaju ubytki, rysy i wgniecenia uzupełnione kitem do drewna. Niektóre elementy były pęknięte lub puścił klej na łączeniach; najgorzej to wyglądało na tylnej ściance (też drewnianej). To wszystko zostało sklejone.

Najgorzej rzecz się miała ze szkodami wyrządzonymi przez kołatki (na szczęście już nieaktywne). Te drewnojady atakują od dołu i posuwają się stopniowo do góry. Najbardziej więc zniszczona była podłoga, a następnie wszystkie pionowe elementy – od dołu więcej otworków, na górze coraz mniej. Wyglądało to tak.

Naprawianie tych szkód zajęło najwięcej czasu. Każdą dziurkę trzeba zakitować, potem przeszlifować, a potem okazuje się, że jest jeszcze cała masa dziurek do zakitowania. I tak w kółko.

Trzeba wiedzieć, że te malutkie dziureczki to tylko zewnętrzne ślady obecności szkodników. Największe spustoszenie robią w środku deski drążąc labirynty. Z czasem drewno zostaje osłabione i może zapadać się, a nawet rozlecieć. Dlatego podłoga została dodatkowo wzmocniona. Od spodu zostały przyklejone kantówki.

Cała podłoga – z dwóch stron – została zakitowana i przeszlifowana. Na zdjęciach jeszcze przed szlifowaniem.

O dorabianiu takich drobiazgów jak ten wyszczerbek przy otworze nie wspomnę. A było tego trochę.

Końcowe bejcowanie i lakierowanie to już bułka z masłem. Potem składanie, dokręcanie zawiasów listwowych, dorabianie i montowanie zameczka. Wszystkie półki oraz drążek na ubrania są nowe, ponieważ kilku brakowało, a te, które zostały były wypaczone.